Lektocht, zondag 7 januari 2018

 

Na een langdurige periode van regen, inactiviteit tijdens de feestdagen, een overdaad aan onovertroffen oliebollen tijdens de nieuwjaarsborrel, was het op deze zondag dan eindelijk mooi weer en voor een groot aantal van ons (11) zin om te varen. Organisator Nicolaas had voor de Lek bij Culemborg gekozen maar toen hij dat had bedacht kon hij nog geen rekening houden met het hoge water en een straffe NNO 4 bft.

Een ijzige wind; iemand riep: met een “gevoelstemperatuur” van -8. Goed ingepakt, en vooral goedgeluimd gingen wij de strijd aan met tegenstroom en -wind. Koud was het, vooral vingers, maar de flinke inspanning zorgde voor warmte. Kribbenvaren, oftewel optimaal gebruik maken van de keerstromen van de strekdammen, is dan het devies maar wat te doen bij ondergelopen strekdammen? Eroverheen of toch maar zoeken naar de keerwaters en zo vooruit te komen. Bij het 1e liep de kajak soms vast, en kom je alsnog het rondje proberen te maken, bij het 2e dreigde je opzij te worden gezet.

Dat schoot allemaal niet erg op; de vaarleider zag dat aan, zag de inspanningen en riep, na een paar kilometer, “op naar Beusichem”. Dat was ongeveer halverwege het beoogde traject naar Wijk bij Duurstede (dat we waarschijnlijk toch niet zouden halen), maar wel, heel belangrijk, met een café. Daar hebben we ons tegoed gedaan aan warme chocolademelk en/of koffie en/of appeltaart (met slagroom). We voelden ons voldaan en genoten nog na van alle pracht van het zonovergoten weidse rivierenlandschap.

Igor sprak de ambitie uit om de 10 km te halen, nog 3,3 km. Natuurlijk volgden we hem daarin. Maar de inspanningen vergden hun tol. Na een kilometer ‘harken’ bekroop mij de gedachte/behoefte om terug te keren en ik zag een eindje verderop de schoorsteen van een steenfabriek. Dat leek mij een mooi punt om terug te gaan. Dat was een gedachte maar (gelukkig) sprak Frits zich uit: “die 3,3 km ga ik niet trekken“.

Dat was een mooie cliffhanger om voor te stellen bij de schoorsteen terug te gaan, en de groep volgde. De vermoedelijke snelheid dankzij stroming en wind mee was ca. 12 km en Veronique, die ons vanuit de auto op de dijk in de gaten hield, verklaarde over de enorme snelheid. Dat had tot gevolg dat we in een ommezien weer terug waren.

Het was een heroïsche dag, die we niet licht zullen vergeten.